Η δουλειά και η ζωή μας ping pong μεταξύ εντατικοποίησης και επισφάλειας; Όλες και όλοι στην απεργία 24 Ιουνίου!

Τα τελευταία πολλά χρόνια η δουλειά μας στον ευρύτερο κλάδο της μελέτης - κατασκευής, επομένως και  η ζωή μας, είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα αντίστοιχα με τους κύκλους εργασιών των επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα όμως δεν υπάρχει περίοδος στην οποία να είναι επαρκείς οι απολαβές μας και ανθρώπινοι οι ρυθμοί δουλειάς. Μετά τις ψεύτικες υποσχέσεις των ‘90s και ‘00s, ζήσαμε τη μαζική ανεργία της περιόδου των μνημονίων, το ξήλωμα των εργασιακών δικαιωμάτων, τη μαζική μετανάστευση πολλών συναδελφ(ισσ)ων. Στην αναιμική ανάκαμψη που ακολούθησε μετά το 2017-18 μέχρι σήμερα, η προηγούμενη συνθήκη λειτουργεί ως εκβιασμός: Να λέμε και ευχαριστώ που έχουμε δουλειά, να μην τηρούνται τα ωράρια, οι μισθοί να μην φτάνουν να καλύψουν τα νοίκια που έχουν εκτιναχθεί, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, πόσο μάλλον ανάγκες αναψυχής και διακοπών. Σήμερα αρχίζει πάλι η “αβεβαιότητα”, μαζί και οι πρώτες απολύσεις ώστε να προφυλαχθούν προκαταβολικά οι εργοδότες μας από τις ενδεχόμενες παγκόσμιες οικονομικές αναταράξεις. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, τα δικά τους ποσοστά κέρδους παραμένουν σε (μεγάλα) διψήφια ποσοστά και διαρκώς αυξάνονται! Αν κρίνουμε από τους “μεγάλους” του κλάδου, τα νούμερα είναι εκκωφαντικά: Το 2025 η ΑΚΤΟR-Ιντρακάτ είχε αύξηση λειτουργικών κερδών 137%, η ΜΕΤΚΑ 50%, η ΤΕΡΝΑ 56%, η ΑΒΑΞ 15%. 

Το 2012, όταν υπήρξε η τελευταία Συλλογική Σύμβαση Εργασίας του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, ο καθαρός μισθός αντιστοιχούσε σε σημερινά 1090€ καθαρά για τον νεοπροσλαμβανόμενο συνάδελφο τεχνικό, και 1295€ για το μηχανικό. Τόσα διεκδικούμε και τώρα. Χρειάζεται επομένως να οργανωθούμε μαζικά στο Σωματείο, να διεκδικήσουμε Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ώστε να έχουμε δραστικά μεγαλύτερους μισθούς που θα καλύπτουν τις ανάγκες μας, ταυτόχρονα με μέτρα ενάντια στην ακρίβεια τόσο στη στέγαση όσο και στην ιδιωτικοποιημένη ενέργεια· ακρίβεια που επίσης δεν είναι φυσικό φαινόμενο και τροφοδοτεί τα επιχειρηματικά κέρδη. Χρειάζεται επίσης να βάλουμε φρένο στα ξεχειλωμένα ωράρια, τις απλήρωτες υπερωρίες, τη διαρκή εντατικοποίηση της δουλειάς. Την ίδια στιγμή που οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα ΜΜΕ διαφημίζουν την αύξηση της παραγωγικότητας που φέρνει η “τεχνητή νοημοσύνη” οι ώρες δουλειάς αυξάνονται αντί να μειώνονται, με πιο προκλητικό παράδειγμα την πρόσφατη νομοθέτηση της “δυνατότητας” για 13ωρη εργασία. 

Το ΑΙ όμως δεν αποτελεί ένα ουδέτερο εργαλείο, σχεδιάζεται και λειτουργεί για να αποειδικεύσει την διανοητική εργασία προς όφελος του κεφαλαίου: Όταν λένε ότι ένα “ρομπότ” μπορεί να αναλάβει μεγάλο μέρος της δουλειάς σου, στη συνέχεια σου ζητάνε να πληρώνεσαι λιγότερα και να παράγεις περισσότερα στον ίδιο χρόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν χρησιμοποιείται κυρίως για να αντικαταστήσει βαριές, επικίνδυνες και άχαρες εργασίες, αλλά για να αντικαταστήσει τμήματα της διανοητικής εργασίας, που είναι πιο ακριβή για το κεφάλαιο. Είναι αυταπόδεικτο ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις του κλάδου, και ειδικά οι μικρομεσαίες, θα δούλευαν σε πιο ανθρώπινους ρυθμούς αν έκαναν περισσότερες προσλήψεις, και δεν έτρεχαν να προλάβουν ακατόρθωτα χρονοδιαγράμματα για να ρουφήξουν τις χρηματοδοτήσεις του ταμείου ανάκαμψης. Η μείωση των ωραρίων, πέρα από ζήτημα ποιότητας ζωής και ελεύθερου χρόνου, είναι και θέμα ασφαλείας. Όταν δουλεύεις εξαντλημένος, οι  κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται. 

Ο μειωμένος χρόνος εργασίας είναι βασικό μέτρο προστασίας απέναντι στα εργατικά ατυχήματα -ειδικά στις κατασκευές όπου καταγράφονται δεκάδες- τόσο για τους οικοδόμους, όσο και για τους τεχνικούς. Νοιάζονται όμως οι εργοδότες και η κυβέρνηση για την ασφάλειά μας; Ελάχιστα, αν κρίνουμε και από τους νέους σχεδιασμούς αποδυνάμωσης της Επιθεώρησης Εργασίας που σκοπεύουν: i) να ιδιωτικοποιήσουν τμήματα των ελέγχων, καταργώντας την ανεξαρτησία τους, ii) να επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να αποκλείουν ελεγκτές που δεν τους αρέσουν, iii) να καταργήσουν τους αιφνιδιαστικούς ελέγχους. Όλα αυτά, ενώ κάθε χρόνο σκοτώνονται δεκάδες εργαζόμενοι την ώρα της δουλειάς, με αποκορύφωμα το πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα στη “Βιολάντα”

Οι περιφερειακοί πόλεμοι, οι πολεμικές προετοιμασίες και η κούρσα των εξοπλισμών αποδεικνύουν εξάλλου περίτρανα ότι τα κέρδη τους μετράνε πολύ περισσότερο από τις ζωές μας. Το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν κάνει τίποτα για να σταματήσουν οι αιματοχυσίες, αλλά στηρίζει ενεργά το Ισραήλ που συνεχίζει τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και επιτίθεται στο Λίβανο, και έχει ταυτόχρονα μετατραπεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, παραχωρώντας τις βάσεις για τους βομβαρδισμούς στο Ιράν. Αγοράζει φρεγάτες και πολεμικά αεροπλάνα, την ώρα που στα σχολεία πέφτουν ταβάνια και οι υγειονομικοί καταρρέουν στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία. 

 Οι εταιρείες του κλάδου επενδύουν ανοιχτά στην πολεμική οικονομία, με πιο πρόσφατη τη συμφωνία της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ με την Airbus, και τρίβουν τα χέρια τους για την “ανοικοδόμηση” στην Ουκρανία και τη Γάζα. Και ύστερα θα παρουσιάζουν την ακρίβεια στα καύσιμα, τα τρόφιμα και την ενέργεια ως “εξωγενή παράγοντα” των πολέμων που οι ίδιοι στηρίζουν. Η ζωή μας δεν μπορεί να είναι ένα ατελείωτο αγκομαχητό μεταξύ της εντατικοποίησης και της απειλής της ανεργίας. Να οργανωθούμε μαζικά στο Σωματείο για να παλέψουμε για ριζικά καλύτερους μισθούς, μειωμένα ωράρια, εργασιακή σταθερότητα και μέτρα προστασίας. Να σταθούμε απέναντι στις πολεμικές προετοιμασίες και εξοπλισμούς, να παλέψουμε για την ειρήνη. Με καλά προετοιμασμένες μαζικές κλαδικές απεργίες, με κινητοποιήσεις στα γραφεία των εργοδοτών και των συνδέσμων τους, με παρεμβάσεις που θα χαλάνε τη βιτρίνα στις εργοδοτικές φιέστες. Να τους ενοχλούμε ξανά και ξανά, θυμίζοντας ότι τα κέρδη και η ανάπτυξή τους δε θα υπήρχε χωρίς τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους στον κλάδο.

Την Τετάρτη 24 Ιουνίου απεργούμε με το σωματείο και τους υπόλοιπους εργαζόμενους στις κατασκευές!